فلك را سقف بشكافيم

روز جلبک و وزغ روز صدف و مرواريد

Thu, 10 Jul 2008 17:17:00 GMT

روز جلبک و وزغ روز صدف و مرواريد

اگر تو هم يک روز بيايي اينجا و اين همه جلبک و وزغ را در اين مرداب ببيني، مثل من خيال خواهي کرد که اينجا تا ابد مرداب خواهد ماند و جلبک ها و وزغ ها تا ابد خودنمايي خواهند کرد.

خيال خواهي کرد که تعفن از اينجا نخواهد رفت و خيال خواهي کرد که اينجا ديگر جايي براي قناري ها و شانه به سر ها و کبوتران و ياکريم ها نيست.

ولي من که سالهاست محکوم به زيستن در همين حوالي هستم به يقين در يافته ام که اين مرداب چه مرواريد هايي که در اعماق خود جاي داده است.

آخر اينجا روزگاري درياچه اي مواج بوده است که در پي خشک شدن رودخانه هايي که به آن سرازير مي شد روز به روز تحليل رفت و حالا به اين روزگار در آمده است.

ولي من از يک بابت خوشحالم

خوشحالم که همه آن مرواريد ها که هر يک در دل صدفي متانت و حيا را مشق مي زنند در کف برکه در کنار هم از ديد کلاغ ها و قورباغه ها و پشه ها و مگس ها محفوظ اند.

در کف مرداب اند، ليکن انس آنها با کبوتر ها و يا کريم ها و شانه به سر ها ست.

گويا آنها در آسمانها شناخته تر از زمين اند.

امروز اگر بيايي و کنار مرداب بياستي خواهي ديد که انبوه وزغ ها بر اين مرداب حکومت مي کنند. خدا وزغ را برهنه آفريد و زشت و وزغ مسحور اين برهنگي است.

روز و شب در همديگر مي تنند، مي آميزنند و آروغ مي زنند وفلسفه پوشش را به زير سوال سوال مي برند و از آزادي خود در برهنه بودن لذت مي برند.

ليکن مرواريد را قرابت عجيبي است با صدف.

صدف از جنس حريم است و ذره اي ضعيف را به درون خود راه مي دهد و از آن محافظت مي کند و آن را رشد مي دهد تا روزگاري مرواريد گرانبهايي مي شود.

گرانبهايي که هيچ قورباغه اي قدر آن را نمي داند و حتي شايد آن را به استهزا بگيرد.

ليکن من به آن همه کتاب قفسه هاي کلبه ام ايمان دارم.

کتاب ها مي گويند روزگاري خواهد رسيد که مصائب بالا مي گيرد...

چه بسيار مرواريد هايي که از عزلت به تنگ مي آيند و صدف مي درند و به همنشيني و عيش با وزغ ها روي مي آورند...

چه بسيار مرواريد هايي که آرزوي مرگ مي کنند از اين همه نا زيبايي...

روزگاري خواهد رسيد که مصائب بالا مي گيرد...

و اسب سواري خواهد آمد که در پي آمدنش رودخانه ها دوباره جان مي گيرند...

جلبک ها به کنار مي روند...

آب حيات بخش به مرداب روانه خواهد شد...

درختان اطراف مرداب منزلگاه کبوتران و ياکريم ها و شانه به سر ها خواهد شد...

روزگاري خواهد رسيد که حکومت مرداب با مرواريد هاي صدف نشين خواهد بود...

بيا اينجا...

بيا و مرداب را ببين...

بيا به کلبه ام و کتاب هايم را بخوان و همچو من هر شام از نيمه تا سپيده براي آمدن اسب سواري که در جگر بغضي هزار ساله و بر لب نام مادري بيست ساله را دارد دعا کن.

آميـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن

همه‏ي نماز‏هايم را باطل كردي، با‏مرام

Sun, 11 May 2008 23:46:00 GMT

ديدي محمد چه خاكي بر سرم شد

بايد نماز اين سالهاي نبودنت را قضا كنم. مي دانستم همسر تو شدن كار سختي است ولي نمي دانستم اينقدر.

همه نماز هايم را باطل كردي با مرام.

من نمي گويم، واعظ شهرمان اينطور مي گويد.

ديشب رفته بودم مسجد محله مان. بعد از نماز واعظ به منبر رفت و از توجه در نماز مي گفت.

مي گفت بر نمازگذار واجب است در حين نماز تمام توجه اش را به كلمات و معاني آنها متمركز كند.

و من بر خود ناگهان لرزيدم.

از پشت پرده بلند بلند برايش شرح حالم را گفتم و او با كمي مكث پاسخ داد گمان كنم نمازهايتان باطل است خواهر.

بيچاره شدم محمد.

مي داني چه برايش گفتم؟

برايش گفتم:

«محمد در همه نمازهايم حضور دارد؛

تكبيرة الاحرام كه مي گويم، ياد سالهاي انقلاب مي افتم؛ با محمد مي رفتيم تظاهرات و او هميشه مشت هايش را گره مي كرد و بلنـــــــد الله‏اكبر فرياد مي زد.

حمد و سوره را با لحن محمد مي خوانم، همان لحني كه هرگاه مي رفتيم بهشت زهرا شمره شمره بر مزار دوستان شهيدش مي خواند و اشك مي ريخت.

ركوع وسجود، مرا به ياد آن لحظاتي مي اندازد كه محمد متعجب مي شد و با لهجه آذري اش چه شيرين مي گفت سبحــــــان‏الله.

قنوت كه اصلا همان ذكر قنوت محمد است:

اللهم احفظ قائدنا بالقرآن

اللهم انصر جيوشنا بالقرآن

اللهم ارزقنا توفيق شهادة في سبيلک

به تشهد که مي رسم، اصلا چشمانم سياهي مي رود و بيمارستان اهواز و آخرين لحظات بودنش در جلوي چشمانم نقش مي بندد. شمرده شهادتين گفت و سلامي به حضرت اباعبدالله و پركشيد.»

اينها را براي واعظ شهر مي گفتم و بعضي از اهالي مسجد تمسخر مي كردند و برخي تعجب.

ولي واعظ شهر فقط گوش مي داد.

محمد با اين بي نمازي من، بودنم اصلا به صلاح نيست.

دخترمان هم كه ديگر بزرگ شده، خانواده حاج داوود هفته پيش آمده بودند خواستگاري دخترمان براي پسرشان.

واقعا همديگر را مي خواهند.

ديگر كاري من اينجا ندارم.

فكري كرده ام كه ديگر دوريمان تمام شود و مثل گذشته در كنار هم باشيم.

...

چفيه تركش خورده ات را امشب جانمازم مي كنم.

عكس هايت را از آلبوم عكس هايمان كه بعد از رفتنت، بازش نكرده ام، بيرون مي آورم و به دور سجاده ام پخش شان خواهم كرد.

از آن عطر مخصوصت كه بيش از بيست سال است دستنخورده مانده، به چادر نمازم مي زنم و قامت مي بندم و باز با همان لحن تو شروع مي كنم به غرق شدن در نماز مغرب.

با اين وصف حال، شك ندارم كه سالم به قنوت نخواهم رسيد چه برسد به تشهد و سلام.

ايكاش تو همچو اينها بودي و من همچو آنها

Sun, 11 May 2008 23:45:00 GMT

اي كاش همچون پر آوازه ترين تاجر حجاز بودي

من همچون درستكارترين يتيم عرب

چندي در نزد تو به كسب و كار مشغول مي شدم

تا يك روز دلدادگي ام را مي پسنديدي

من پاکدامنيت را

درست مثل خديجه و محمد صل الله عليه و آله و سلم

-----------------------------------

اي کاش همچون تک دختر عزيزترين خلق خدا بودي

من همچو فقيرزاده اي که از کودکي در نزد عزيز ترين خلق خدا رشد کرده

يکي از روزهاي آرام مدينه غرق در عرق شرم شدنم را مي ديدي

من لبخند رضايتت را

درست مثل فاطمه و علي سلام الله عليهما

-----------------------------------

اي كاش همچو شاهزاده بزرگترين پادشاه روم بودي

من همچو تنها ترين زنداني سرزمين عراق

شبي خواب مادرم را مي ديدي كه اسير شدنت را نويد مي داد

من روزي با كيسه اي زر، جواهر وجودت را به خانه مي آوردم

درست مثل نرجس و حسن ابن العلي العسگري سلام الله عليهم

-----------------------------------

ام نه تو ايهايي

نه من آنها

فقط ايكاش تو كمي در دسترس بودي

من كمي مرد عمل

اما دريغ كه من سالهاست كه ترك كرده ام.

نشانه هاي تويي كه نيستي

Sun, 11 May 2008 23:44:00 GMT

درست يادم نمي آيد كلاس چندم بوديم كه به ما گفتند:

خيلي چيزها هست که نمي توان ديد ولي وجود دارند.

مثل خدا و فرشته ها، روح و ملکوت آسمان و زمين.

آنها را بايد از نشانه هايشان شناخت و حتي به وجودشان يقين داشت.

خيلي وقت است که تو را نديده ام.

اما تو هستي،

اين را بايد از روي نشانه ها فهميد؛

تو هستي و هنوز دل به حريفان نبسته اي.

مردان تاليايي

Sun, 11 May 2008 23:41:00 GMT

آن ظهر پاييزي که همراهت بيقراري مي کرد و به خود مي لرزيد،

آن ظهر پاييزي که شماره ام را بر روي صفحه همراهت ديدي،

آن ظهر پاييزي ديدي که صفر نهصد و سي و دو، شروع شماره هاي من است،

آن ظهر پاييزي، آخر تو چرا پاسخ مرا دادي؟

و همصحبتم شدي؟

و همراهم شدي؟

مگر نمي دانستي که مردان تاليايي را ماندني در کار نيست،

مگر نمي دانستي آنها يک روز بالاخره شماره شان را واگذار خواهند کرد،

يا آن را در داخل کمدشان يا جايي ديگر بايگاني خواهند کرد.

آنها يک روز همراه اول را بر تاليا ترجيح خواهند داد،

و آن روز است که اگر دلت بي تابي کند، راه به جايي نخواهد برد.

تو که مي دانستي مردان تاليايي را ماندني در کار نيست.

تو آخر چرا؟

زيرزمين بهشت

Thu, 01 May 2008 23:42:00 GMT

همسر عزيزم

الآن كه اين نامه را برايت مي نويسم، يك هفته است كه از محشر مي گذرد؛ يك هفته است كه از هم جدا شده ايم و يك هفته است كه ما را آورده اند زير زمين بهشت؛ جنب موتورخانه و تاسيسات عريض و طويل قسمت شمال شرقي بهشت، همان جا كه تو هستي.

اين جدايي اصلا برايم قابل فهم نبود.

همان روز يك اعتراض نامه برايشان نوشتم و گفتم آخر اين چه عدالتي است. من و همسرم در تمام مراحل زندگي در كنار هم بوديم؛ اگر مسجدي رفتيم يا هيئتي شركت كرديم، هميشه با هم بوديم.

اگر صدقه و خيراتي داديم، با هم تصميم گرفتيم از خرج زندگي بزنيم و انفاق كنيم.

آخر چرا او را به بهشت فرستاديد و مرا به موتور خانه بهشت.

باورت نمي شود. ديشب يك تيم تحقيق و تقحص آمده بودند به اعتراض من رسيدگي كنند.

دي وي دي اعمال و من و تو هم همراهشان بود. همان كه روز محشر به گردنمان آويزان كرده بودند.

اكثر ستون‏ها و رديف هاي اعمالمان شبيه هم بود مگر يكي؛ كه گويا ضريب تعيين كننده اي هم براي آن ستون در نظر گرفته بودند.

پرسيدم: اين ستون چيه؟ چرا براي همسرم اين ستون اينقدر درخشان و نوراني است و براي من بي فروغ و سرد.

آنها پاسخ دادند: چادر.

همين يك كلمه.

همان كه در تابستان و زمستان هر وقت از خانه بيرون مي رفتيم بر سرت مي انداختي و چقدر زيبا تر مي شدي.

و من -كه شكر بر سر من- گاهي وقتها به تو مي گفتم كه به نظر من پوشش كامل الزاما به چادر نياز ندارد.

ولي تو حرفهايي مي زدي كه من تازه آنها را مي فهمم.

چرا كه اينجا مسئولان تحقيق و تفحص هم همان حرفها را مي زنند.

و من تازه مي فهمم كه چادر مشكي تو فقط يك پوشش و حجاب نبود.

يك شعار بود.

يك شعار بلند هم ملي و هم مذهبي.

بيعت زنانه‏ات بود با حكومت صالحان.

برايت هم وضو بود هم نماز و هم روزه.

پس تو هميشه دائم الوضو بودي و دائم الصلاه و دائم الصوم.

پس بهشت گوارايت.

تو لايقش بودي

حالا آنچه بيشتر مرا رنج مي دهد اينست كه در تمام حياتمان تو را نشناخته بودم.

بگذريم...

تو بگو...

چه خبر از آن بالا

بببين! يك سوال. آن بالا چه خبر است كه ماشاء الله در شبانه روز يك لحظه موتورخانه‏ي اينجا خاموش نمي شود.

به گمانم اهالي آنجا روزي دو سه بار، وقت و بي وقت دوش و غسل به جا مي آوردند.

مي دانستي آنچه بيش از همه اهالي اينجا را غذاب مي دهد همين صداي موتورخانه‏ي هميشه روشن است، چرا كه مي دانند چه نعمت هايي را از دست داده اند.

اصلا باورم نمي شد يك روز صداي موتورخانه وسيله عذابم باشد.

راستي...

يك سوال ديگر؛ به شرط آنكه قول بدهي از دستم ناراحت نشوي.

عزيز، اين حوري و عروس بهشتي كه خدا وعده‏اش را در قرآن داده بود، راستي راستي آنجا وجود دارد؟

قربانت
شوهرت

سحرگاه گيسوانت

Thu, 01 May 2008 23:41:00 GMT

بيا و ببين اطرافيانم را

كه حيران و سرگشته بي خوابي هاي من گشته اند.

نيمه شب ها بر مي خيزم

بي هيچ نافله و شفع و وتري

و در حياط منزل خيره به ماه مي مانم.

آخر آنها نمي دانند كه تو در شبانه روز فقط يك باز شانه بر زلف هايت مي زني،

و آن سحرگاهان است.

واي از آن لحظه‏ي صبح كه عطر گيسوانت در شهر مي پيچد.

نظر به نامحرم

Sat, 26 Apr 2008 09:01:00 GMT

جناب استاد صمدي آملي -دانش آموخته برجسته علامه حسن زاه آملي و شارح کتب ايشان- در ميانه ي سخنراني خود در فاطميه 85 در مسجد امير المومنين شهرک محلاتي مي‏فرمودند که از آنجا که نظر به نامحرم -حتي بصورت اتفاقي و غير عمدي- اثرات تکويني مخربي در جسم و جان سالک به جا خواهد گذاشت؛ بهتر اينست که در هنگام وضو چشمان را باز نگه داريم تا قطرات آب شستشو دهنده ي قسمتي از اين ناپاکي هاي حاصل از نگاه غير ارادي باشند.

علامه تهراني در کتاب روح مجرد به نقل از جناب حداد از تلاميذ خلوت گزيده‏ي حضرت آيه الله سيد علي قاضي نقل مي کند که بكار بستن ذکر « يا خير حبيب و محبوب صل علي محمد و آل محمد » در تطهير روح و جان از صدمات نگاه ناخواسته به نامحرم بسيار موثر خواهد بود. ( که صد البته مبرهن است که توبه و اضهار ندامت را مي بايست بر اين دستورات مقدم داشت.)

ليکن ...
نمي دانم چرا؟ ...
هرگاه تو را مي بينم ...
بي اختيار
لب به «و ان يکـــــاد» مي گشايم.

در عالم تشبيه

Sat, 26 Apr 2008 08:41:00 GMT

سياهي يك شب، سپيدي يك ماه، زلالي يك نسيم سحرگاهي، ناگهان اذان صبح

قامت مي بندم

تکبيره الاحرام

چادر مشکي ات، صورت رخشان ات، حلاوت نوازش ات، ناگهان صدايم مي‏زني

من جان مي دهم

تايدييه:

از شوق شکر خنده لبش جان نسپردم

شرمنده ي جانان ز گران جاني خويشم

(شعر از رهبر عزيزمان آيه الله خامنه اي)

جاي ميان زمين و آسمان

Sun, 20 Apr 2008 23:08:00 GMT

برايم هميشه سوال بود

زمين به اين سنگيني

اينهمه گردش و دوران و سرعت زاويه اي

خدا كجا و چگونه آن را به آسمان چفت و بست كرده

كه خيالش تخت تخت باشد

سه شنبه شب بود كه جوابم را پيدا كردم

يك بيابان پر از عاشق

يك جمكران پر از منتظر

دمشان ايك نعبد بود و بازدمشان ايك نستعين

سه شنبه شب جايي بوديم كه معلوم نبود زمين است يا آسمان

مستي نه از پياله نه از خم شروع شد
از جاده سه‌شنبه شب قم شروع شد

آيينه خيره شد به من و من به‌ آيينه
آن قدر خيره شد كه تبسم شروع شد
خورشيد ذره‌بين به تماشاي من گرفت
آنگاه آتش از دل هيزم شروع شد
وقتي نسيم آه من از شيشه‌ها گذشت
بي‌تابي مزارع گندم شروع شد
موج عذاب يا شب گرداب؟! هيچ يك
دريا دلش گرفت و تلاطم شروع شد
از فال دست خود چه بگويم كه ماجرا
از ربناي ركعت دوم شروع شد
در سجده توبه كردم و پايان گرفت كار
تا گفتم السلام عليكم ... شروع شد

شعر از برادر عزيزم فاضل نظري

دم دروازه بهشت

Sun, 20 Apr 2008 23:08:00 GMT

هميشه كه نبايد تلخي فراق را به انتظار شيريني وصال نشست

بگذار اين بار فراق تا ابد فراق بماند

دوري و دوستي

بگذار ما دو تا، قانون جديدي را براي آيندگان بنويسيم

باور كن فراق پر از حرمت و اشتياق است

سرشار از سكوت است

ولي وصال لبريز از ابتذال و كلام است

و اينها اصلا خوب نيستند

بگذار تو را هميشه با بي خوابي هايم به ياد بياورم

با بي اشتهايي هايم

با بي تابي هايم

اينجوري زيباتر نيست؟

بگذار قرار وصالمان را بگذاريم دم دروازه بهشت